ถ้วยกาแฟใบน้อย

ที่ไม่ค่อยได้รับความใส่ใจ

 กำลังเฝ้ารอความหวัง

 ด้วยความหวังที่ว่า

 สักวันหนึ่ง

เธอจะเล็งเห็นคุณค่าของมันบ้าง

เหลียวมองมัน

หยิบมันออกมา ใส่กาแฟดื่ม

แน่นอนว่า

เจ้าถ้วยใบน้อย มันพูดไม่ได้

มันไม่มีปาก ไม่มีเสียง

มันก็ได้แต่เจียมตัวและภาวนาว่า

 เมื่อเธอหยิบมันออกมาจากตู้

 มันจะมีประโยชน์ ต่อเธอบ้าง ... สักครั้ง

นานวันเข้า

จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี

 เธอก้อยังไม่มีทีท่าว่าจะหยิบมันออกมา

 อย่างที่เจ้าถ้วยใบน้อยมันหวัง

ถึงแม้ความหวังนั้น มันจะริบหรี่ก็ตาม

ด้วยความหวังที่มากไป

ทำให้มันทนไม่ไหว

วันหนึ่ง

 เจ้าถ้วยกาแฟใบน้อยจึงตัดสินใจ หนีออกไป

และหวังว่าเธอจะคิดถึงแล้วตามหามัน

ระหว่างทาง

เจ้าถ้วยใบน้อย

ได้คิดทบทวนถึงเรื่องราวที่ผ่านมา

 ในสิ่งที่มันเป็นอยู่

เธอเป็นคน มันเป็นแค่ถ้วยกาแฟ

ไม่มีสิทธิ์จะรักกัน

ไม่มีสิทธิ์เรียกร้อง

 ถึงแม้ว่ามันจะรักเธอแค่ไหนก้อทำอะไรไม่ได้

 ...เรามันอยู่ต่างสถานะกัน...

เจ้าถ้วยใบน้อยเดินไปตามทาง

 เรื่อยๆ เรื่อยๆ

ที่รายล้อมไปด้วยแสงสีและผู้คน

มันหยุดที่ร้านขายถ้วยชามเซรามิก

 มันเห็นสิ่งที่เหมือนกับตัวมัน

ถ้วยเซรามิกใบหนึ่ง

 วางอยู่บนตู้โชว์อย่างสวยงาม

 มันหลงรักทันทีเมื่อแรกเห็น

 อยากจะเข้าไปคุยเหลือเกิน แต่ก้อกลัวเธอจะไม่คุยด้วย

 ก้อดูตัวมันสิ มอมแมมซะอย่างนั้น

 แต่มันไม่รู้หรอกว่า

เธอก็ชอบมันตั้งแต่แรกเห็น

เจ้าของร้าน

เหลือบมาเห็นเจ้าถ้วยใบน้อย

 จึงจับมันไปล้างแล้วนำไปวางใกล้ๆเธอ

 เจ้าถ้วยใบน้อยสองใบจึงได้คุยกัน

ด้วยความใกล้ชิด ความสนิทสนม

 สุดท้าย

เจ้าถ้วยสองใบก็รักกัน

เหมือนฉันกับเธอ

 ฉันเป็นเพียงแค่ถ้วยกาแฟ

แต่เธอเป็นมนุษย์

อยากวิงวอน อยากร้องขอ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

อยากถามถึงเหตุผล แต่ก็พูดไม่ได้

และฉันก็หวังอยู่เสมอว่า

เธอจะหันกลับมามองฉันอีกครั้ง

   แต่เรื่องราวของฉัน

 มันต่างกับเจ้าถ้วยใบน้อยตรงที่ว่า

มันได้เจอความรักที่แท้จริง

 แต่ฉันยังไม่ได้เจอความรักนั้น

 จากใครสักคนจริงๆ

 และหวังว่า

เมื่อฉันได้เจอคนๆนั้น

เมื่อนั้น

ฉันคงจะมีความสุขเหมือนเจ้าถ้วยกาแฟใบน้อยนั้น เสียที